در عربی برای مورد خطاب قرار دادن افراد از "یا" استفاده می کنند. اسمی که پس از "یا" می آید منادی نام دارد که بر چهار نوع می باشد:

1) منادی علم: اسم شخص، شهر یا کشور است و همواره مبنی بر ضم است: یا علیُ، یا قدسُ، یا اللهُ

2) منادی نکره مقصوده: اسم شخص خاصی نیست اما مقصود فرد خاصی است و همواره مبنی بر ضم است:
یا تلمیذُ، یا اُمُّ، یا طالبُ

3) منادی مضاف: اسمی است که به اسم دیگر اضافه شده باشد و همواره منصوب است: یا طالبَ الصّفِ،
یا اباالفضل و ...

4) منادی شبه مضاف: تنها منادی ای است که تنوین میپذیرد و غالباً مشتق است و همواره منصوب است:
یا صادقاً، یا غنیّاً و ...

نوع آخر مربوط به رشته انسانی است



نکته

اگر منادایی کسره داشت احتمالاً مضاف به یاء بوده و یاء آن حذف شده:
" یا ربِّ = یا ربّی" پس ربّ منادای مضاف و تقدیراً منصوب است.



نکته

اسم پس از "یا" نباید ال داشته باشد:
( یا الرجلُ : غلط است.)
در این حالت پس از یا برای اسامی مذکر "أیُّها" و برای اسامی مؤنث " أیّتُها" می آید. در این صورت "أیُّ" در أیّها و "أیّتُ" در أیّتها منادای نکره مقصوده و مبنی بر ضم می باشند.

یا أیُّها الرجل" منادی : أیُّ



نکته

اللّهمّ = یا اللهُ

پس الله در اللّهمّ منادی علم و مبنی بر ضم است.