بیش‌تر فلزها (نه همه!) با اسیدها واکنش می‌دهند و گاز هیدروژن آزاد می‌کنند.
سرعت واکنش فلزات با اسیدها به غلظت یون هیدرونیوم بستگی دارد. (هرچه بیش‌تر سرعت هم بیش‌تر!)
در مثال قرار دادن نوار منیزیم در 2 اسید متفاوت HCl و CH3COOH (استیک اسید) ترمودینامیک و پیشرفت هر دو عالیه و کامل و فرقشان در سینتیک است و سرعت‌شان با هم فرق دارد که این به تفاوت غلظت یون هیدرونیوم برمی‌گردد.
اضافه کردن اسید به آب سبب می‌شود مولکول‌های قطبی آب پیوند قطبی هیدروژن و اتم الکترونگاتیوتر را بشکند و چون پیوند قطبی بوده +H آزاد و به آب منتقل شود بعد از آبپوشی به +H3O تولید شود.
به تبدیل شدن اسید به +H و آنیونی دیگر یونش نام دارد (چون مولکولی‌اند نه یونی) و طبیعتاً هر چه یونش بیش‌تر باشد +H ها بیش‌تر و هرچه +H بیش‌تر +H3O بیش‌تر خواهد بود.
به علت یونش تمام و کمال اسیدهای قوی غلظت یون هیدرونیوم با غلظت اولیه اسید تک هیدروژنه برابر است. (در اسیدهای قوی!!!)
یونش فرآیندی است که یک ترکیب مولکولی به یون‌ها با بار مخالف تبدیل می‌شوند.
دسته‌بندی اسیدها به قوی و ضعیف بر مبنای میزان یونشی است که به هنگام حل شدن در آب دارند.
یونش اسیدهای قوی در آب و یا به عبارتی واکنش‌شان کامل و یک طرفه می‌باشد ولی در مورد اسیدهای ضعیف موضوع فرق دارد و واکنش‌شان با آب تعادلی است.
یونش اسیدهای ضعیف جزئی است به‌طور مثال از 1000 مولکول HF تنها 24 مولکول یونیده می‌شوند.
درجه‌ء یونش عبارت است از نسبت تعداد مولکول‌های یونیده شده به شمار مولکول‌های حل شده (ممکن است مولکول‌های موجود بیش‌تر باشند آن بخشی که حل می‌شود مهم است)
درجه‌ء یونش برای محلول‌های مختلف اما در شرایط معین همواره ثابت است.
درجه ‌یونش را معمولاً با درصد بیان می‌کنند.